جای خالی ترکمنها در گزارش جهانی حقوق بشر از وضعیت اقوام و مذاهب ایرانی

در گزارش سال 2007 سازمان حقوق بشر از وضعیت اقوام و مذاهب در ایران متاسفانه از دومیلیون ترکمن ایرانی که تقریبا 5/2 % جمعیت ایران را شکل می دهند سخنی به میان نیامده است. در این گزارش که از اعراب و ترکهای آذربایجان و کردها و بلوچها سخن رفته از ترکمنها که با تفاوت فرهنگی فاصله دار خود با سایر اقوام همواره نگاه کنجکاو محققان را به خود جلب کرده اند سخنی به میان نیامده و ترکمنها از نگاه تیزبین محققان حقوق بشر دور مانده اند.

تمام روشنفکران ایرانی می دانند که ترکمنها با مبارزات آزادیخواهانه خود در سال 1358-1357 بسیاری از فرزندان رشید خود را در این راه فدا کرده اند و کشتار ناجوانمردانه و بی رحمانه چهار رهبر بزرگ ترکمن توماج و مختوم و واحدی و جرجانی در رسانه های دنیا انعکاسگر مظلومیت خلق ترکمن بوده است. از آن تاریخ به این سو غصب زمینهای ترکمنها و اعطای آنها به قوم مهاجر سیستانی هر چه بیشتر تشدید یافته و ترکمنها بیشترین مشکلات را به خاطر از دست رفتن زمینهای اجدادی خود در نظام جمهوری اسلامی داشته اند و از جمله ملتهایی هستند که بیشترین مقاومتها را در برابر دژ خیمان جمهوری اسلامی داشته اند که نمونه هایی از آنها مقاومت مردم « اوقی تپه» ، ا« انبار اولوم» ، « تکه لر»، « حبیب ایشان» در سالهای متوالی در نقاط مختلف ترکمن صحرا بوده است و ترکمنها در چشم آزادیخواهان ایرانی همواره الگویی از مقاومت و مبارزه در راه آزادی شناخته می شوند اما چگونه می شود که نام ترکمن در لیست اقوام ایرانی سازمان حقوق بشر جای نمی گیرد موجب شفگت است. سازمانی که از مشکلات و مسائل اقوام و مذاهب ایرانی سخن می راند مگر می تواند دو میلیون انسان، با زبان و فرهنگی متمایز را از چشم به دور بدارد؟ در حالی که ترکمنها را حتی کودکان ایرانی نیز با اسبهای افسانه ایی و مشهورشان کم و بیش می شناسند. در حالی در نوشته های روشنفکران ایرانی داخل ایران هرگاه که سخن از قومتیها می رود ترکمنها در ابتدای فهرست اقوام قرار می گیرند.

آیا این قصور در گزارش سازمان حقوق بشر تحقیق فوق را غیر علمی و سطحی نگرانه نشان نخواهد داد؟ البته این کوتاهی نمی تواند عامدانه محسوب شود اما از چنان سازمانی حتی خطای سهوی و اشتباه نیز پذیرفته نیست و امید می رود که مسئولین آن هر چه سریعتر نسبت به تصیحیح گزارش خود اقدام نموده بافت اتنیکی ایران و مشکلات و معضلات درگیر با آنها را آنچنان که هست تشریح نمایند.

در این میان روشنفکران ترکمن نیز وظیفه سنگینی بر دوش دارند. روشنفکران ترکمن مخصوصا آنهایی که در خارج کشور بسر برده برای فعالیتهای سیاسی خود هیچ معذوریتی ندارند بایستی به حضور خود در کنفرانسهای سازمان حقوق بشر و مسائل ملیتهای ایرانی بیافزایند. بایستی به ارتباطهای مستقیم خود ( نه از طریق ملیتهای ثالث) با مسئولین سازمان حقوق بشر افزایش داده دائما مشکلات و معضلات ترکمنها را مستقیما به گوش آنها برسانند . همچنین سیاستمردان ترکمن بایستی با افزایش سطح علمی خود و اکتفا نکردن تنها به زبان فارسی، با بهره گیری از زبانهای بین المللی در رسانه های خود صدایشان را در سطحی گسترده تر به گوش جهانیان برسانند.

گزارش فوق اگر چه از سویی نشانگر سهل انگاری و عدم شناخت کامل مسئولین حقوق بشر از بافت اقوام ایرانی است از دیگر سو نشانگر حضور کم و ارتباط ضعیف سیاستمردان ترکمن با محافل مرتبط جهانی است که بایستی با احساس مسئولیت کامل، هر چه سریعتر نسبت به جبران آن اقدام نمایند.

سازمان آزادیبخش ترکمن صحرا – تورکمن صحرا آزادلیق قوراماسی

TURKMENSAHRA AZADLYK GURAMASY

TURKMENSAHRA LIBERATION ORGANIZATION